Δέσποινα Παπαμιχαήλ
05.12.2010 - Testimonial

Ήταν ένα Σάββατο βράδυ, από εκείνα που βγαίνεις έξω για να ξεδώσεις λίγο, να ξεκουραστείς και να αλλάξεις παραστάσεις. Ένα βράδυ που μου επιφύλασσε μια όμορφη κα αξέχαστη βραδιά, απίστευτα ταξιδιάρικη.

Πειραιώς 17 στη Παλιά Λευκωσία, σε ένα μικρό στενό σοκάκι απέναντι από το Μιναρέ, ένα φωτισμένο  δρομάκι που σε οδηγεί στη Πειραιώς 17. Μπαίνοντας στον  όμορφα διαμορφωμένο χώρο ένιωσα αμέσως μια θετική αύρα να με τυλίγει ένα ζεστό ρίγος παράξενα να απλώνεται στο δέρμα μου.

Η βράδια κύλησε μέσα σε ένα κλίμα ανθρώπινα φωτεινό με βάθος. Ταξίδεψα με το υπέροχο μουσικό σχήμα του μαγαζιού, σε μονοπάτια που είχε καιρό να θυμηθώ, τόσο νοσταλγικά, με φόρτισε συναισθηματικά.  Λες και το σήμερα που ζούμε έσερνε το χθες στη ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Βρισκόμουν αλλού, είχα μαγευτεί. Έμεινα να κοιτάζω, τραγουδώντας παράλληλα, από τους θαμώνες μέχρι και τους υπαλλήλους. Καμία δυσφορία, στο βλέμμα τους έβλεπες τη στιγμιαία ευτυχία, αυτή τη ευτυχία που κρατά ίσως για λίγες ώρες αλλά είναι τόσο έντονη και αληθινή που αγαλιάζεσαι.

Η αληθινή ανθρώπινη επαφή άπλετη, το όμορφο χαμόγελο, η αγάπη να αιωρείται και όλα αυτά να εκφράζονται με ένα τραγούδι, με ένα ζεϊμπέκικο, με ένα τσιφτετέλι. Το τραγούδι να ενώνει τις φωνές και οι φωνές τις ψυχές των ανθρώπων και οι θαμώνες ανεξαρτήτου ηλικίας να γίνονται παιδιά.

Η βραδιά να ξεχύνεται τρομακτικά, ορμητικά υπέροχα και να σμίγει με την ελπίδα όλων μας ότι ακόμα υπάρχουν όμορφα στέκια, όμορφοι άνθρωποι που ζητούν να γευτούν το αληθινό. Οι νότες να λειτουργούν σα συναγερμός στο είναι μου, να προσπαθώ να αφουγκραστώ τους ήχους και παλμούς τους για να μπορέσω να συνεχίσω το ταξίδι τους.

Ξέχασα τις έγνοιες μου, ένιωσα τη αισιοδοξία να με διακατέχει, πίνοντας το κρασάκι μου ακολούθησα τους άλλους σε ένα πανηγύρι αγάπης και ανθρωπιάς.

Ευτυχώς που ακόμα βρίσκεις γωνιές σε τούτη τη πόλη που ενώνουν και ταυτίζουν έτσι τους ανθρώπους, μου μαγεύουν τα βράδια μας και κάνουν τη καθημερινότητα μας να φωτίζεται έστω για λίγο στο κυκλώνα όλων αυτών που ζούμε σήμερα.  Γωνιές ελπίζω ακλόνητες στο πέρασμα του ρευστού, του ψεύτικου τούτου χρόνου που όλοι διανύουμε.

Χρόνια πολλά ΠΕΙΡΑΙΩΣ 17, προσμένοντας να μας χαρίσεις όμορφες νοσταλγικές στιγμές γιατί η μουσική, ο χορός, η αγάπη ευφραίνουν και ημερεύουν το πνεύμα μας. Δίνουν ελπίδα και φωτίζουν τις βραδιές μας σαν τις ακτίνες του ήλιου, του φωτιστή μας.